Poldertranen is een koor met tradities. Dus is er elk jaar een bonte avond, waarop de leden voor elkaar en het bestuur de creatiefste liedjes zingen zonder aanwezigheid van publiek of buitenstaanders. Waarbij natuurlijk een jury wordt ingesteld om alle inzendingen te beoordelen. Arend-Pieter geniet al breed grijnzend vooraf: ik mag vrijwel alle groepjes begeleiden omdat Marjolein niet kan pianospelen die avond, dus weet ik van tevoren dat de muzikale begeleiding alvast op "zero points" kan rekenen, want mijn lief is gevraagd als jurylid. Dat belooft wat.

Buurman Bens talent als Partyplanner blijkt ook tot heerlijk chaotische taferelen te leiden: alle groepjes mogen 20 minuten oefenen. De ene club verzamelt bij mij thuis, de andere bij de buren. Want het is natuurlijk allemaal wel "GEHEIM" in hoofdletters wat er gespeeld gaat worden. Ik ren met een accordeon heen en weer zodat een "om en om" patroon onstaat. Althans, zo was het basisidee. Clubje 1 komt binnen bij deur 114 en moet naar 116, omdat ik nog een leerling individueel les geef, clubje 2 is het eigen rugnummer en starttijd vergeten en had alleen de deurbel juist, affijn.. U volgt het beeld.

Natuurlijk maan ik de troepen weer tot rust, want ik zou de juf niet wezen als ik niet nog es 100 goed bedoelde tips en adviezen zou hebben. Het werkt; er wordt gezongen, gelachen en gewerkt aan zeer redelijke resultaten. Dus zingen we van Klein Orkest tot Sonneveld en van De Speeltuin tot Nou Tabe dan. Doen we ook "Laagland" is natuurlijk de volgende vraag. Ik had het eigenlijk wel beloofd. We zouden een nieuwe koorversie van mijn "Laagland" met elkaar zingen op de bonte avond, maar nadat Kor Brouwer mijn compositie professionaliseerde had ik zelf geen tijd meer om de notatie af te maken. Andere zaken vroegen mijn aandacht. Dat volgt dus later. 

Tijdens de generale van de Bonte Avond heb ik de grootste lol in het cultureel centrum. In elke zijzaal is een groepje aan het verkleden en voorbereiden op hun grote moment. Alles, maar dan ook alles is uit de kast getrokken om de act zo mooi mogelijk te maken. Ik  loop door een soort John Lanting klucht met heel veel deuren. Wat heeft iedereen veel moeite gedaan. Duidelijk is ook waarom. Voor de zekerheid: als we dan een nootje missen, ziet het er in ieder geval mooi uit.. Want we zijn allemaal bloedfanatiek om die afzichtelijke kikker te winnen. Wat een verrassing dus als de voormalig dirigente vanuit Italie ingevlogen is als juryvoorzitter van de avond. Die maakt niemand iets wijs. De kikker komt niet voor niets..

Met een samen verzorgd Italiaans buffet (ze kunnen niet alleen zingen maar ook nog koken zeg..) kan de avond niet meer stuk. Als we naar huis rijden weet ik 1 ding zeker. Poldertranen is een geheim. Een geheim dat je kunt delen, kunt dragen, kunt voelen.. maar niet uitleggen. Je moet erbij geweest zijn. Dat blijven toch de beste feestjes.

Het was de dag die ik me nog jaren zal herinneren als eentje met de langste files op zaterdag. A20 opgebroken, Beatstad Festival in Den Haag, Uitmarkt in Amsterdam, Mysteryland in Haarlem. En wij moesten van het optreden voor Maura, Evy en alle 6-jarige klasgenootjes in Alblasserdam naar het familieconcert voor de jarige Merle en Rosanne in Haarlem.

In Haarlem is na de generale van woensdag nog vreselijk hard geoefend. Want die generale bevatte alles wat een spreekwoordelijke generale tot zo'n vreselijke ervaring maakt. Kleine Merle was niet helemaal top in orde, Floris bleek wat leesfouten in zijn partituren gemaakt te hebben en Piet moest nog even vanuit Friesland komen. Tel die gegevens op bij het feit dat we elkaar al een maand niet gezien/gesproken/gehoord hadden vanwege de zomervakanties en de uitkomst is een feit: dramatische fouten en herhalingen van maten die maar niet willen verbeteren stapelden zich op.

Om 10 uur haak ik af, ik ben zo doodmoe. Dit komt niet goed voor zaterdag, maar er komt dus wel 50 man publiek. Want de meiden worden 30 en dan is iedereen natuurlijk wel van de partij. Grote Merle geeft het niet op. Na ons vertrek speelt ze nog 2.5 uur door met Floris en stuurt de volgende dag een geruststellende sms. Het gaat echt lukken.

Dat is fijn te weten op het moment dat wij vastlopen in de files. Het is 1 uur als we nog ruim 80 kilometer voor de boeg hebben. Of andersom: als we pas 20 kilometer opgeschoten zijn, terwijl we om 12 uur zijn vertrokken. Ik bel naar Haarlem en hoor de piano en accordeon oefenen terwijl Rosanne mij te woord staat. "Ik ga het niet halen" roep ik. Wat is zo'n auto klein als je je zo van top tot teen frustreert over de situatie voor je neus.

Bij Crucius staat de brug open. Dat kan er ook nog wel bij. Maar daarna kunnen we dan toch de laatste 2 kilometer echt doorrijden en zijn we er om 10 voor 3. Ik sprint naar binnen, instrument al in de aanslag, cadeautjes voor Rosanne en Merle ergens tussendoor snel overhandigd en bloemen voor Anneke in het voorbijgaan "hier, van harte" in de handen geduwd. "Hoe gaat het, waar zijn we". Eigenlijk kom ik te laat voor deze laatste doorloop: alles is al gespeeld.

Maar wat een verrassing. Niet alleen is alles gespeeld, het is ook goed gespeeld. Ik vraag om de Piazolla Tango om mijn zorgvuldig voorbereide solo improvisatie nog een keer door te nemen, en Floris zit omgekeerd op zijn stoel als ik stop met spelen. Het blijkt niet het enige stuk dat er beter uit komt dan ooit. Vooral Floris en Merle stijgen boven zichzelf uit en het concert loopt als een trein.

Ik denk er nog dagen met verwondering aan terug. Soms is het zo goed als de juf zich er eens even niet tegenaan bemoeit. Had ik dat geweten toen ik in die file stond..

"Morgen hier verzamelen om 13.15 uur " roep ik door de kamer. We speelden de generale repetitie met publiek bij ons thuis en trainden nog één keer alle liedjes, die op de setlist voor de Sonsbeek Avenue staan. Enthousiast onverstaanbaar getetter van iedereen tegelijk door elkaar heen is het antwoord. De generale zit erop en de stemming zit er goed in. Wat fout ging deden we (en vooral: deed ik) nog eens over en een paar leuke toegiften besloten de avond.

De volgende dag. Op de A6 (vlakbij Almere Buiten) begint het feest al vroeg. De Poldertraan auto's zitten elkaar achterna en wie ons niet vermoedend voorbij rijdt ziet luidkeels zingende passagiers op bomvol gepakte achterbanken de grootste lol hebben. Volgende keer plakken we banners op de ramen. Arnhem is snel bereikt en het festivalterrein ligt voor in de stad, dus we zijn er vroeg genoeg.

Maar dan: Parade maken. Hoe promoten we ons eigen optreden, terwijl het regent. We hebben nog niet echt nagedacht hoe we dat schuilende publiek uit de horecatenten naar onze theatertent lokken. Het komt goed. We trekken met z'n allen de stoute schoenen aan en brullen om het hardst de liedjes van Ja Zuster, Nee Zuster en "Sunshine" van Piet. Wie weet helpt het en gaat de zon nog schijnen. Brulbas Ben komt met gemak over het geluid van de hele menigte heen en legt het potentieel publiek even uit waar de rij voor de kassa begint. Laatste mogelijkheid voor slechts 3 euro 50..

Op zo'n parade is alles in tentjes. Dus is er ook een kleedtentje waar de hele groep toch wel zenuwachtig staat te luisteren en gluren of het op dat podium allemaal wel goed gaat. Publiek is er. Dat doel is bereikt. Nu de show nog. Roos opent sterk en de kop er is af als het eerste applaus direct wordt aangevuld met gejoel. De concentratie stijgt, want het tempo van de set ligt hoog. Alleen zo houden we de aandacht vast, want de herrie die van de andere tenten afkomt is ontstellend hard. Alleen als we zelf spelen lukt het om erover heen te komen. Aan/afkondigen is geen doen.

Die omstandigheden zorgen voor een uniek moment. Supergeconcentreerde, bloedserieuze Poldertranen, aangevuld met alle solisten die als ware professionals de sterren van het tentdak zingen in de eerste officiele koorcompositie van mijn hand. Laagland voor koor is een feit. En het lied werd met applaus ontvangen. Ik ben apetrots. Tranen, solisten: jullie hebben even op deze column moeten wachten. Maar alsnog hierbij uit de grond van mijn hart BEDANKT voor zoveel inzet. Jullie waren geweldig. Allemaal.

Ineens is iedereen er toch. In de zomerperiode moet je altijd maar afwachten wie bij repetities kunnen/willen zijn en wie niet. Dat is volledig afhankelijk van het weer en het humeur, roep ik altijd gekscherend. Hetgeen overigens geldt voor zowel de musici als het publiek. De scholen zijn dicht, cursussen afgelopen en alle goede voornemens op muzikaal vlak liggen op de plank tot een nieuw seizoen in het najaar weer begint.

Ik doe dit jaar met een productie van een uur voor het eerst mee aan een zomerfestival. Op 7 augustus spelen we op de Sonsbeek Theateravenue in Park Sonsbeek in Arnhem. Vrij vertaald: de Parade van de Rijnstad. Even snel op de tekentafel verzonnen betekent dat simpelweg: alle leuke liedjes en stukken van afgelopen seizoen nog een keer, maar dan in een zomerjurk. Spelen dus met Piet, Roos, Gerry, Marjolein en een heel stel Poldertranen.

De repetities zijn vrijwel niet te plannen, er is altijd wel iemand op vakantie. Daarom besluit ik kortdaat gewoon 4 repetities af te spreken op de nu vrije Poldertraan dinsdagen en voor de zekerheid de vrijdagen erbij. Ik stuur een mailtje de groep in en wacht af. Een paar voorzichtige aanmeldingen en veel voorbehoudens tot afmelding bereiken mijn inbox. Ik verwacht er maar niet te veel van.

Het wordt dinsdagavond, 8 uur. Zoekende auto's door de straat. Ik kijk door het keukenraam en zet hoopvol de voordeur open. Ineens komt iedereen tegelijk binnen. Arend-Pieter springt bij om iedereen van koffie of frisdrank te voorzien. Ik verbaas me, terwijl iedereen een stoel zoekt, handjes schudt, gaat zitten. "We zijn er weer" is het heersende gevoel.

Daar zitten ze dan. Roos nog rood, want ze moest rennen vanuit de dansschool waar ze lesgeeft, Piet intens bruin want net 3 uur terug vanaf Vlieland, Gerry al vroeg, want je weet maar nooit met die files tegenwoordig. Allemaal zijn ze er. Nog met het hoofd elders, maar met het lijf wel op die stoel aan onze ronde tafel. En ze hebben er zin in, er is geoefend.

Ik ben er even stil van als de lastige meerstemmigheid van Laagland al echt op zijn plek begint te vallen en het liedje tot zijn recht begint te komen.  Veel later die avond, als Arend-Pieter en ik samen nog even napraten, dringt pas goed tot me door wat een stil compliment er in die opkomst zit. Met dit weer is het wel heel simpel om gewoon af te bellen en je vakantie voort te zetten. Dat een avondje liedjes oefenen met elkaar leuk genoeg is om de kampeervakantie even te onderbreken.. Eigenlijk is dat minstens zo geweldig als het applaus dat we straks in Arnhem gaan verdienen.

Omdat we toch in Wenen waren, wilde ik hem wel zien, die allereerste. Al jaren wist ik dat de eerste accordeon ter wereld in het Technisch Museum in Wenen staat, maar ik had hem nog nooit gezien. Wij hebben nog een paar uur over, voor we naar het vliegveld moeten. Dus weet ik precies waar we heen gaan. Maria Hilferstrasse 212, want daar staat ie.

De Maria Hilferstrasse begint net om de hoek van ons hotel, maar nummer 212 blijkt toch nog wel ruim een uur lopen door de hitte. Omdat het toch iets meer dan 34 graden is, opnieuw, besluiten we wel halverwege een tussenstop in te lassen voor een groot glas ijswater. Onderweg lonken de kroegen voorbijgangers naar binnen met het uithangbord "live soccer championship". Sja, die wedstrijd. Waar zullen we die gaan zien. Die vraag is van later zorg, besluiten we. Eerst maar naar het museum toe.

Bij de kassa van het museum vragen we maar meteen waar hij staat. Het is inmiddels half 3 geweest, en het lijkt ons niet verstandig om lang over de afdelingen te zwerven, want we willen tenslotte wel voetbal zien. Vierde etage, muziekinstrumenten afdeling moeten we hem kunnen vinden. Wij naar boven, de trap op. Na vier trappen zijn we op de 3e etage en begrijpen we er niets meer van. Voor, achter, links, rechts, je kunt teveel kanten op. "We nemen gewoon de lift, dan komen we in ieder geval op 4, want dit schiet niet op" stel ik voor, en dat werkt. Direct als we uit de lift komen hangt er een bord "muziekinstrumenten" boven de vloer. We slaan linksaf en een indrukwekkende rij vleugels komt in ons vizier.

Maar waar is nou die accordeon. We lopen links, rechts, orgels en clavecimbels voorbij. Heen en weer terug. En dan ineens ziet Arend-Pieter de vitrinekast die wat naar achter staat. Gevonden. De eerste accordeon is een stukje hout met 8 dubbele tongen en een miniscule balg.

Geen wonder dat je ze over het hoofd ziet. Op grote bladen wordt de techniek van de dubbele tongen uitgelegd en het patent erop getoond. Maar dat is alles. Geen boek in de museumwinkel, geen aandacht voor de grote rol die het instrument speelde in de ontwikkeling van diverse muzieksoorten. Een vitrinekastje krijgt het op de totale vloer. Blijkbaar heeft de ontwikkelking van het instrument ter plaatse toch niet zo veel indruk gemaakt.

Gelukkig is er in het museum ook een nieuwe afdeling geopend. Op de 6e etage werken ze aan een hele vloer rondom nieuwe media. Met in het atrium een geweldig groot HD scherm met een oranje bankje ervoor. Eerst zitten we er alleen. Maar allengs krijgen we meer gezelschap van vaders. Die eerst voorzichtig, maar later voluit meejuichen als Oranje Argentinie overwint, terwijl ma met de kids het museum bekijkt. Al snel stellen wij onze mening bij. Wat een topmuseum, dat technisch museum! Je mag er zelfs schreeuwen als Oranje scoort...

Na rust, 40 minuten in de tweede ronde. De suppoost die de laatste ronde loopt moet er wel om lachen. Helemaal boven in het gebouw zit de technische dienst van het museum samen met de 8 laatste bezoekers aan het scherm gekluisterd, hoewel de mededeling dat het museum gaat sluiten al tweemaal is omgeroepen. "Over 10 minuten moeten jullie echt weg hoor!" zegt hij, maar met een brede glimlach. Zingend en joelend gaan we met zijn allen de wenteltrappen af.

Vandaag op de dag van de finale, zijn we weer thuis in Almere. Vanavond kijken we ook op groot scherm, maar dan in het Stadshart. Ik hoop dat de wedstrijd net zo memorabel wordt als die ene in Wenen.

Mijn broertje Max studeerde gisteren af aan de BoKu, de universiteit voor Bodem Cultuur in Wenen, Oostenrijk. Ook zijn lief Katrin kreeg haar bul. Van beide ouders kreeg het stel een receptie op traditioneel Oostenrijkse wijze in een heurigen lokal aangeboden (http://www.fuhrgassl-huber.at/piv_d/archive.php?c=w_main&w=&t=w_front.html).

Wij in Nederland kregen de uitnodiging een paar weken geleden keurig per post. Datum dit, adres dat, tot zover weinig bijzonders. Maar dan: Dresscode "Trachten". Ik schrijf het in onze Outlook agenda en verschiet ter plaatse van kleur. Ik lees en herlees, maar het staat er echt. Dresscode "Trachten". En daar sta je dan als kind van twee culturen. Arend-Pieter ligt eerst gestrekt van het lachen en laat weten mij graag in een dirndl op de foto te vereeuwigen. Als ik met rode konen eerlijk beken dat ik niet met twee van die opgebonden Gross Glockners over straat wil, krijgt zelfs hij medelijden met me.

"Gaan we toch in Nederlandse klederdracht" stelt hij me voor. "Weet je wat dat kost" foeter ik terug. Maar mijn lief zoekt contact in Volendam en vindt keurige look alike kostuums, die weer met hulp van buurvrouw Ilona op maat gemaakt worden. Dan blijkt dat ik niet de enige ben met een voorzichtig opgetrokken wenkbrauw. Arend-Pieter moet toch wel even wennen aan die broek zonder gulp. Maar goed. Als ik mijn vader in Salzburg laat weten dat wij in Nederlands kostuum zullen komen is zijn enthousiasme hartverwarmend. "Ik regel een accordeon" laat hij weten. Want ik moet voor zijn gasten spelen.

"Wil je operettes zingen?" vraag ik nog voorzichtig. Maar nee. Ze willen mijn liedjes horen. Allemaal. Hoewel ze geen woord Nederlands verstaan.

Het blijft een eeuwig dilemma. Als je accordeon speelt, zit je vast aan de context en herkomst van het instrument, ongeacht wat je er zelf mee doet. Mijn kleinkunstliedjes rijmen niet best met het folkloristisch karakter van de pakjes die we dragen. Hoe nu. Uiteindelijk besluit ik het decor gewoon te laten voor wat het is en de vraag inhoudelijk te beantwoorden. U wilt mijn liedjes horen. Regel ik. Kan mij dat pakje schelen. Tot zover de theorie.

In Neustift am Walde weten ze van accordeons. Ik krijg een loodzware maar fantastische 5-korige 180-bas Italiaan voorgezet. Zwetend ga ik na twee nummers op de bank zitten die naast me aan de tafel staat. Als ik niet heel erg rechtop blijf staan, val ik topzwaar om. Het instrument is het beste van het beste, maar ik kan m nauwelijks baas. En dan moet ik ook nog zingen. In een soort van Volendams zondags kostuum. Bij 34 graden in de brandende zon. Wat een vak. Ik probeer zo min mogelijk van mijn ongemak te laten blijken en speel met oprechte inzet.

Dat werkt. De liedjes worden goed ontvangen. Ik ben volgens mij nog nooit zo blij met een welgemeend applaus geweest. Daarom een fragment in het onderstaande filmpje. Wie op hyves met me meeleest kan eveneens de foto's van het Sisi decor om me heen bekijken. Onvergetelijk ...

Het eerste Café Chantant bij ons thuis is druk bezocht, de kamer zit vol nieuwsgierige bezoekers. Roos repeteert haar tekst in ons gastenverblijf dat we bij concerten altijd tot artiestenfoyer omtoveren. Piet stemt een extra gitaar voor Max, 9 jaar, die na de pauze een lied voor ons zal zingen. Ik speel zelf nog een keer de nieuwe tango, het is allemaal nog maar net af.

De set staat, zo concluderen we een half uur later. Roos heeft "Spiegels" als een tweede huid aangetrokken en opent met verve. De andere liedjes sluiten goed aan. Voor we het weten zijn we bij de vaste afsluiter "Sunshine" van Piet aangekomen, waar het publiek altijd meezingt. De solo (fluiten met z'n allen) is niet meer te regisseren. Iedereen fluit wat anders, en Piet zet stralend het laatste couplet na de solo in. Nog een paar van deze 'repetities' en we zijn klaar voor het Sonsbeek Theaterfestival.

Na de pauze begint de vrije ruimte.  Max komt op tussen de pilaren. Kleine man, grote gitaar. Zijn liedje werkt aanstekelijk en ontwapenend. Wie last van plankenkoorts heeft, is er na zijn optreden prompt overheen. En dus durft Rina haar accordeon uit te pakken, die ze eerder die avond behoedzaam in koffer in de gang heeft gezet. Ze speelt met het zweet op haar voorhoofd het Emigrantenlied en het hele publiek neuriet mee.

We zingen ongelofelijk veel die avond, nederlandstalig, engelstaligs,limburgs. En we spelen "De Buurt". Een oud amsterdams lied, geschreven in de tijd dat je het gevoel van het volk nog collectief kon verwoorden. Het eerste couplet wordt prachtig 2-stemmig gezongen door 2 dames, ik begeleid op accordeon. En dan ineens is daar dat refrein. Wie het kent gaat staan en zingt. Uit het hart. Meerstemmig en oprecht. Na afloop geen applaus maar veelzeggende stilte. Het is magie, je weet nooit of het werkt, het moet ontstaan tijdens het spel. Ik weet niets mooiers dan zo'n moment waarop het lukt om mensen, zomaar mensen, echt muziek te laten maken.

Dat we gehoord werden in onze buurt was wel duidelijk. Nog geen half uur na "de buurt" komen de buren binnen. Ze zaten eigenlijk even lekker op de bank voor de tv, maar het klonk zo geweldig..

Het bericht kwam per e-mail. Na overleg met de organisatie van de Nieuwe Bibliotheek is het optreden van Poldertranen voor 18 juni afgelast. Er waren te weinig kaarten verkocht.

Gek genoeg maakt het niet uit in welke discipline van dit vak je zit. Iedereen maakt het wel eens mee. Een voorstelling die niet verkoopt. Soms gaat het dan toch door. Zo zag ik bij Irma ten Brinke en Janine Pas afgelopen seizoen met 10 mensen een geweldige voorstelling in hun serie Opera Buffeto's, maar bezocht ik ook De Palingvissers van Jan Rot in onze schouwburg samen met nog maximaal 50 anderen. We pasten met zn allen op 2 rijen in de Grote Zaal.

Zelf stond ik zelden voor te weinig publiek, maar die ene keer in Wieringerwerf zal ik niet snel vergeten. Op een hollandse avond in een boerendiscotheek was ik met collega's geboekt om 21.30 u, maar gezien soundcheck en opbouwtijd werden we verzocht om 20.00 u aanwezig te zijn. Wij om 16.00 u in het busje, want de files die kant op zijn berucht.

Het begon niet eens zo slecht. Om 22.00u kwam de eerste bezoeker, maar daarna volgde heel lang niets. Hoopvol stelden we de starttijd uit. Waarna we om 00.30 u voor 5 zatte kerels de sterren van de hemel speelden.Want dat doe je, al komt er maar 1 persoon kijken naar de show. Met een stalen gezicht doorgaan alsof het volledig uitverkocht is en een waardige presentatie verzorgen.Dat vreet energie kan ik je vertellen, maar het is een belangrijk gegeven. Het heeft met respect te maken voor je publiek en vice versa.

Met Poldertranen komt het wel goed. Hun optreden in De Nieuwe Zaal wordt verplaatst naar het najaar. Zodra de datum bekend is, komt het op mijn website. Voorlopig blijft echter de polonaise film op mijn blog het enige bewijs dat de Tranen er als eerste koor van Almere mochten zingen.

Waarvan akte.

Mijn buurman is een grote, amsterdamse man. Hij werkt de hele week hard en zingt 1 keer per week een smartlap bij Poldertranen. Ik ben daar accordeonist en dus speel ik regelmatig waar Ben zingt, en andersom. Ben houdt van accordeon, begrijpt de ziel van de muziek. Hij kan zijn hele basregister opentrekken om een feestje aan te zwengelen, maar ook verstild luisteren naar een klein liedje.

Op een doordeweekse repetitieavond vroeg hij me of je ook noten moest kunnen lezen om accordeon te spelen. En of het erg moeilijk was. Ik moest wel wat glimlachen. De volgende dag bracht ik Ben een leeninstrument. Ik belde aan, hij deed de voordeur open, en ik duwde hem zonder verdere poespas een koffer in zijn handen. Dat ging wat vierkant, want het handvat van de koffer was stuk. Dus stond er een grote verlegen man met een koffer in zijn armen. "Krijg ik over een half jaar wel weer terug" zei ik en liep terug naar mijn eigen voortuin.

We zijn nu 2 maanden verder en inmiddels spelen mijn buurvrouw, mijn buurjongetje en Bens dochter allemaal wel een beetje accordeon. Ben kijkt nog wat toe en laat zich goedmoedig plagen met vragen wanneer zijn eerste optreden te verwachten valt. Er was dus nog een zetje nodig. 

Ik belde eens met accordeonstemster Hilda in Nijmegen. "Heb jij nog wat in het magazijn staan, ik wil graag iemand een instrument cadeau doen". Ook niet echt een dagelijks verzoek. Een fatsoenlijk instrument is al gauw aardig wat duurder dan een bosje bloemen, dus ik wilde eigenlijk het bekende dubbeltje op de eerste rang: goed van kwaliteit, mooi van klank maar toch weer niet te duur. Hilda begreep het concept, maar had niet direct een antwoord. "Ik moet even zoeken."zei ze en hing op.

Na een paar uur belde ze terug. "Ik heb hier nog een oude Hohner staan. Die is goed gestemd. Voor een startende leerling is dat zeker nog een paar jaar een prima instrument". Het besluit tot de aankoop is snel genomen. Arend-Pieter rijdt voor me naar Nijmegen en belt me op als hij weer onderweg is naar huis. "Je moet m maar wel even bekijken hoor" zegt hij. Het klinkt wat bezorgd.

Als ik de koffer openmaak, zie ik met stip het allerlelijkste 72bas kastje dat ik ooit gezien heb. "Dit meen je niet"zeg ik met ongeloof en opgetrokken neus tegen Arend-Pieter. "Ga maar spelen." is zijn antwoord. Ik maak de riempjes los en geef wat lucht voor een voorzichtig begin. Een krachtig authentiek Hohnergeluid vult de kamer. "Verhip" zeg ik. De dagen erna speel ik het ene na het andere stuk op het instrument. Ik ben overtuigd, het is een goede kast. Maar foei.. wat is ie lelijk. Hoe geven we dat nou als cadeau.

We pakken de koffer in de krant van de dag van Bens verjaardag en plakken er een zilveren bordje op: "ik Ben misschien niet moeders mooiste, maar ik klink warm en gevoelig. Daarom Ben ik jouw cadeau." Ben maakt samen met zijn dochter de koffer op de eettafel open en het wordt helemaal stil in de kamer. "Wat mooi he pap" zegt ze. Ben knikt alleen maar.

Natuurlijk wordt er gespeeld die avond, het wordt nog laat. Als we weer thuis zijn kijken Arend-Pieter en ik elkaar opgelucht aan.

Hij vond m mooi...

Wat kunnen wachtperiodes dan spannend zijn. Maar wat een geweldige uitslag. Terwijl we van de verkiezingen alleen nog maar voorzichtige voorlopige exit polls hebben, komt Roos via e-mail door met het best mogelijke resultaat: ze is aangenomen op de Koningstheater Academie. "Wil jullie nogmaals heel heel heel erg hartelijk bedanken voor de geluidsopname!" schrijft ze. En zo zie je maar weer.. de aanhouder wint. Afgewezen in Arnhem, Amsterdam en Maastricht in zenuwslopend lange selectieprocedures, maar nu zit ze er wel bij. Nu nog zanglessen bij Janine en over een tijdje zingt ze net zo goed als ze danst..

Nu die verkiezingen nog. Als dat maar net zo goed afloopt.. wij zitten met de calculators in de aanslag om te kijken of we de coalitie kunnen voorspellen. Op dit moment zijn PvdA en VVD nog even groot. Benieuwd of dat morgen nog zo is.